Historie Leonidas Wolder: 1940-1970
Voetbalvereniging R.K.S.V. LEONIDAS-W werd opgericht op 11 maart 1940 door de toenmalige kapelaan Boymans in samenwerking met de oude kern van de Voetbalvereniging Wolder. Binnen zeer korte tijd liep het ledenbestand op naar 162 leden. Destijds beschikte Leonidas nog niet over een eigen voetbalterrein.
Oefenwedstrijden tegen naburige verenigingen, waaronder Sportclub Caberg, werden gespeeld op het terrein van de steenfabriek; trainingen werden gehouden in kleinere weilanden in de directe omgeving van Wolder, onder andere in een wei aan de Lammergierstraat en in het weiland van boer Hugo Castermans aan de Pletzerstraat. Op een gegeven moment vond men een terrein dat de vereiste afmetingen bezat aan de Vroenhovenweg.
Het kostte veel moeite en overredingskracht bij de toenmalige voetbalbond om dit “veld” goedgekeurd te krijgen want er was nogal een groot verval in hoogte van de ene naar de andere kant van het veld. Zo stond de keeper aan de ene kant 1.75 meter lager dan de keeper aan de andere kant. Maar het lukte uiteindelijk toch goedkeuring te verkrijgen.
Op 15 augustus 1940 was het grote moment aangebroken: R.K.S.V. LEONIDAS-W speelde zijn eerste officiële wedstrijd op haar eigen voetbalterrein.
Na vijf jaar gebruik te hebben gemaakt van dit terrein, kwam een geschikter stuk grond vrij aan de Heukelommerweg. Alvorens men hier een balletje kon trappen, moest ook hier een hoop werk worden verricht. Om het hoogteverschil van ookbijna 1.75 meter op te heffen, werden door vrijwilligers 1400 paardenkarren met grond verzet. Met de hulp van vele Woldernaren, die Leonidas toen al een warm hart toedroegen, en een gesponsord vat bier van brouwer Meertens uit Vroenhoven ten behoeve van de rustpauzes, werd de klus uiteindelijk geklaard. Zo ontstond de lokatie, waar Leonidas tot op de dag van vandaag nog steeds haar wedstrijden speelt. In oktober 1945 werd het terrein ingezegend door pastoor Haesen en werd de openingswedstrijd gespeeld tegen Laura uit Eijgelshoven.
De accommodatie werd langzaam maar zeker gemoderniseerd. Alhoewel we het een heel lange tijd met slechts één veld hebben moeten doen, werd door de diverse besturen hard gewerkt om met de eisen van de tijd mee te gaan. Zo werd er om het veld een afrastering aangelegd en werd een houten gebouw neergezet met daarin een materiaalhok, twee kleedlokalen en een gezellige kantine. Weer later werd het gebouw nog uitgebreid met een heuse bestuurskamer en een echte massagekamer, tevens werd er een warmwatervoorziening aangelegd en dit alles werd gerealiseerd met eigen leden.
Het hoogtepunt uit die tijd was wel het plaatsen van een lichtinstallatie langs het voetbalveld zodat het ook mogelijk werd om ’s winters te trainen; ook dit werd door de eigen leden gereliseerd!
Door de uitbreiding van Wolder groeide het ledental gestaag en de vereniging groeide, voor wat betreft haar accommodatie, uit haar voegen. Op een bepaald moment werd er met maar liefst zeventien elftallen op één veld gespeeld; al met al een zeer benarde situatie. Er werd om te trainen, om het veld te sparen, uitgeweken naar een grasveld van ‘de broeders’ aan de Tongerseweg.
Ook op het sportieve vlak heeft Leonidas een rijke historie. Vlak na de oprichting startte men in de zogenaamde IVCB (Katholieke Bond) en speelde daar in de eerste klas. Reeds in het tweede seizoen had men een kampioenselftal; het tweede team namelijk werd glansrijk kampioen. Na een fusie tussen de IVCB en de KNVB werd Leonidas ingedeeld in de 1e klasse, afdeling Limburg. In 1944 speelde het eerste team promotiewedstrijden, doch door een nederlaag in en tegen Gulpen ging de promotie net niet door. Maar hier hoefde niet lang over getreurd te worden, want het jaar erop promoveerde Leonidas toch naar de 4e klasse van de K.N.V.B. Dit werd bereikt door de benodigde beslissingswedstrijd op het Heer-terrein tegen Heugem met 1-0 te winnen. Het winnende doelpunt werd gescoord vanaf de middellijn door Sjeng Darding alias ‘de zwarte’.
Oefenwedstrijden tegen naburige verenigingen, waaronder Sportclub Caberg, werden gespeeld op het terrein van de steenfabriek; trainingen werden gehouden in kleinere weilanden in de directe omgeving van Wolder, onder andere in een wei aan de Lammergierstraat en in het weiland van boer Hugo Castermans aan de Pletzerstraat. Op een gegeven moment vond men een terrein dat de vereiste afmetingen bezat aan de Vroenhovenweg.
Het kostte veel moeite en overredingskracht bij de toenmalige voetbalbond om dit “veld” goedgekeurd te krijgen want er was nogal een groot verval in hoogte van de ene naar de andere kant van het veld. Zo stond de keeper aan de ene kant 1.75 meter lager dan de keeper aan de andere kant. Maar het lukte uiteindelijk toch goedkeuring te verkrijgen.
Op 15 augustus 1940 was het grote moment aangebroken: R.K.S.V. LEONIDAS-W speelde zijn eerste officiële wedstrijd op haar eigen voetbalterrein.
De accommodatie werd langzaam maar zeker gemoderniseerd. Alhoewel we het een heel lange tijd met slechts één veld hebben moeten doen, werd door de diverse besturen hard gewerkt om met de eisen van de tijd mee te gaan. Zo werd er om het veld een afrastering aangelegd en werd een houten gebouw neergezet met daarin een materiaalhok, twee kleedlokalen en een gezellige kantine. Weer later werd het gebouw nog uitgebreid met een heuse bestuurskamer en een echte massagekamer, tevens werd er een warmwatervoorziening aangelegd en dit alles werd gerealiseerd met eigen leden.
Door de uitbreiding van Wolder groeide het ledental gestaag en de vereniging groeide, voor wat betreft haar accommodatie, uit haar voegen. Op een bepaald moment werd er met maar liefst zeventien elftallen op één veld gespeeld; al met al een zeer benarde situatie. Er werd om te trainen, om het veld te sparen, uitgeweken naar een grasveld van ‘de broeders’ aan de Tongerseweg.
Ook op het sportieve vlak heeft Leonidas een rijke historie. Vlak na de oprichting startte men in de zogenaamde IVCB (Katholieke Bond) en speelde daar in de eerste klas. Reeds in het tweede seizoen had men een kampioenselftal; het tweede team namelijk werd glansrijk kampioen. Na een fusie tussen de IVCB en de KNVB werd Leonidas ingedeeld in de 1e klasse, afdeling Limburg. In 1944 speelde het eerste team promotiewedstrijden, doch door een nederlaag in en tegen Gulpen ging de promotie net niet door. Maar hier hoefde niet lang over getreurd te worden, want het jaar erop promoveerde Leonidas toch naar de 4e klasse van de K.N.V.B. Dit werd bereikt door de benodigde beslissingswedstrijd op het Heer-terrein tegen Heugem met 1-0 te winnen. Het winnende doelpunt werd gescoord vanaf de middellijn door Sjeng Darding alias ‘de zwarte’.
Historie Leonidas Wolder: 1970-2000
Het duurde,wat betreft het eerste elftal, tot 1970 eer de supporters weer een kampioenschap konden vieren. Leonidas promoveerde toen naar de 3e klasse van de KNVB
Het verblijf in die klasse duurde welgeteld 5 jaar. In 1975 vierde Leonidas namelijk weer een hoogtepunt. Na maar liefst twee beslissingswedstrijden tegen stadgenoot Standaard op het oude MKC-terrein aan de “Koompe”, kon men het kampioenschap vieren en promoveerde Leonidas naar de 2e klasse van de KNVB. Dat het ook wel eens minder gaat, bewees het eerste alftal enkele seizoenen later, toen Leonidas degradeerde naar de 3e klasse.
Dat Leonidas destijds een maatje te groot was voor deze klasse, werd bewezen door alweer in het seizoen 1980-1981 te promoveren. In dat seizoen had het elftal een slechte start van de competitie; op zeker moment bedroeg de achterstand op koploper RKUVC uit Ulestraten maar liefst 7 punten. Door een krachtige eindspurt, werd er na de winterstop nog maar één keer verloren en werden onze mannen met 3 punten voorsprong kampioen. Met wisselend succes heeft men zich jarenlang in de tweede klasse weten te handhaven.
Inmiddels bleef het ledenaantal groeien. Maar ondanks dat uitbreiding van het Leonidas-complex hoog op de prioriteitenlijst van de Gemeentelijke Sportstichting Maastricht stond, duurde het toch nog tot de zomer van 1983 eer met de uitbreiding kon worden begonnen. In 1982 lukte het toenmalige bestuur, waarin met name de voorzitter Fons Jacobs en penningmeester Huub Habets een belangrijke rol vervulden, om overeenstemming te bereiken met mevrouw Barré uit België, de eigenaresse van de grond rondom het toenmalige voetbalveld. De Gemeentelijke Sportstichting heeft hierna de grond voor 25 jaar kunnen pachten.
Vrijwel direct na de overeenstemming werd begonnen met de aanleg van twee nieuwe voetbalvelden. Bij de nieuwe velden heeft de vereniging zelf een nieuw clubgebouw neergezet. Dankbaar werd hierbij gebruik gemaakt van de invloed van bepaalde verenigingsmensen, zowel op politiek als beroepsmatig vlak. Een en ander resulteerde in hetgeen er nu staat; de uitbreiding van het gebouw met twee kleedlokalen en een dakterras is medio 2006 gerealiseerd, mede dankzij een gemeentelijke subsidie. Met recht kan het complex worden aangeduid als “Sportcomplex Wolder”. De opening van dit complex werd ingeluid met enkele wedstrijden tegen interessante tegenstanders. Zo werd er door het eerste elftal gespeeld tegen het Israelische Hapoel Beersheba, waarbij de aftrap werd verricht door de legendarische FIFA-scheidsrechter dr. Abraham Klein. Het A1-elftal speelde een wedstrijd tegen het A1-elftal van niemand minder dan Feyenoord.
Het seizoen 1988-1989 is wat betreft het sportieve aspect het absolute hoogtepunt uit de geschiedenis van Leonidas. Na een nek-aan-nek race met stadgenoot RKVCL uit Limmel werd na een beslissingswedstrijd op het SCG-terrein te Gronsveld het kampioenschap binnen gehaald na een duidelijke 3-0 overwinning op RKVCL. ‘We’ promoveerden naar de 1e klasse van de KNVB en dit was nog niet eerder voorgekomenin de historie van de club.
Dat het verblijf maar van korte duur is geweest is natuurlijk erg jammer. Met de degradatie naar de 2e klasse in het daaropvolgende seizoen was echter geen man overboord, want “wat we gehad hebben neemt ons niemand meer af”. De vrije val ging echter door tot en met de 4e klasse. In de 4e klasse wist men op het nippertje het vege lijf te redden, anders was het eerste elftal van Leonidas afgezakt naar de zogenaamde ‘afdeling’ van het amateurvoetbal. Na de ‘vrije val’, heeft het bestuur en de technische staf het over een andere boeg gegooid en is de club verder gegaan met voornamelijk spelers uit de eigen jeugd. Dat het op deze manier minstens even goed werkt, heeft zich bewezen. Want een jaar of twee na de op het allerlaatste moment ontlopen degradatie naar de ‘afdeling’, werd via de nacompetitie promotie afgedwongen naar de 3e klasse. Dit gebeurde in een beslissingswedstrijd in Margraten waar Leonidas het team van Vijlen tegenover zich vond; de tegenstander werd kansloos met een nederlaag naar huis gestuurd en het feest in Wolder kon beginnen. Het belangrijkste van deze promotie was dat het gros van de spelers afkomstig was uit de eigen jeugd. De aloude opvatting ‘Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst’, is bij deze promotie zeker van toepassing geweest. In de loop van de negentiger jaren heeft Leonidas zich ontwikkeld als een stabiele derde klasser, die de nodige jaren meegedraaid heeft voor het kampioenschap. De stap naar de tweede klasse heeft het eerste elftal vooralsnog niet kunnen maken.
Het verblijf in die klasse duurde welgeteld 5 jaar. In 1975 vierde Leonidas namelijk weer een hoogtepunt. Na maar liefst twee beslissingswedstrijden tegen stadgenoot Standaard op het oude MKC-terrein aan de “Koompe”, kon men het kampioenschap vieren en promoveerde Leonidas naar de 2e klasse van de KNVB. Dat het ook wel eens minder gaat, bewees het eerste alftal enkele seizoenen later, toen Leonidas degradeerde naar de 3e klasse.
Dat Leonidas destijds een maatje te groot was voor deze klasse, werd bewezen door alweer in het seizoen 1980-1981 te promoveren. In dat seizoen had het elftal een slechte start van de competitie; op zeker moment bedroeg de achterstand op koploper RKUVC uit Ulestraten maar liefst 7 punten. Door een krachtige eindspurt, werd er na de winterstop nog maar één keer verloren en werden onze mannen met 3 punten voorsprong kampioen. Met wisselend succes heeft men zich jarenlang in de tweede klasse weten te handhaven.Inmiddels bleef het ledenaantal groeien. Maar ondanks dat uitbreiding van het Leonidas-complex hoog op de prioriteitenlijst van de Gemeentelijke Sportstichting Maastricht stond, duurde het toch nog tot de zomer van 1983 eer met de uitbreiding kon worden begonnen. In 1982 lukte het toenmalige bestuur, waarin met name de voorzitter Fons Jacobs en penningmeester Huub Habets een belangrijke rol vervulden, om overeenstemming te bereiken met mevrouw Barré uit België, de eigenaresse van de grond rondom het toenmalige voetbalveld. De Gemeentelijke Sportstichting heeft hierna de grond voor 25 jaar kunnen pachten.
Vrijwel direct na de overeenstemming werd begonnen met de aanleg van twee nieuwe voetbalvelden. Bij de nieuwe velden heeft de vereniging zelf een nieuw clubgebouw neergezet. Dankbaar werd hierbij gebruik gemaakt van de invloed van bepaalde verenigingsmensen, zowel op politiek als beroepsmatig vlak. Een en ander resulteerde in hetgeen er nu staat; de uitbreiding van het gebouw met twee kleedlokalen en een dakterras is medio 2006 gerealiseerd, mede dankzij een gemeentelijke subsidie. Met recht kan het complex worden aangeduid als “Sportcomplex Wolder”. De opening van dit complex werd ingeluid met enkele wedstrijden tegen interessante tegenstanders. Zo werd er door het eerste elftal gespeeld tegen het Israelische Hapoel Beersheba, waarbij de aftrap werd verricht door de legendarische FIFA-scheidsrechter dr. Abraham Klein. Het A1-elftal speelde een wedstrijd tegen het A1-elftal van niemand minder dan Feyenoord.
Het seizoen 1988-1989 is wat betreft het sportieve aspect het absolute hoogtepunt uit de geschiedenis van Leonidas. Na een nek-aan-nek race met stadgenoot RKVCL uit Limmel werd na een beslissingswedstrijd op het SCG-terrein te Gronsveld het kampioenschap binnen gehaald na een duidelijke 3-0 overwinning op RKVCL. ‘We’ promoveerden naar de 1e klasse van de KNVB en dit was nog niet eerder voorgekomenin de historie van de club.
Dat het verblijf maar van korte duur is geweest is natuurlijk erg jammer. Met de degradatie naar de 2e klasse in het daaropvolgende seizoen was echter geen man overboord, want “wat we gehad hebben neemt ons niemand meer af”. De vrije val ging echter door tot en met de 4e klasse. In de 4e klasse wist men op het nippertje het vege lijf te redden, anders was het eerste elftal van Leonidas afgezakt naar de zogenaamde ‘afdeling’ van het amateurvoetbal. Na de ‘vrije val’, heeft het bestuur en de technische staf het over een andere boeg gegooid en is de club verder gegaan met voornamelijk spelers uit de eigen jeugd. Dat het op deze manier minstens even goed werkt, heeft zich bewezen. Want een jaar of twee na de op het allerlaatste moment ontlopen degradatie naar de ‘afdeling’, werd via de nacompetitie promotie afgedwongen naar de 3e klasse. Dit gebeurde in een beslissingswedstrijd in Margraten waar Leonidas het team van Vijlen tegenover zich vond; de tegenstander werd kansloos met een nederlaag naar huis gestuurd en het feest in Wolder kon beginnen. Het belangrijkste van deze promotie was dat het gros van de spelers afkomstig was uit de eigen jeugd. De aloude opvatting ‘Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst’, is bij deze promotie zeker van toepassing geweest. In de loop van de negentiger jaren heeft Leonidas zich ontwikkeld als een stabiele derde klasser, die de nodige jaren meegedraaid heeft voor het kampioenschap. De stap naar de tweede klasse heeft het eerste elftal vooralsnog niet kunnen maken.
Seizoen 2009 - 2010
Seizoen 2009 2010 is een zeer bewogen seizoen geweest. Begin oktober werd de vereniging getroffen door het overlijden van Sabrina Hermans, Yolanda Willems en Henk Knubben. Zij waren allen zeer nauw betrokken bij het 1e elftal.
Kort daarna waren er weer sterfgevallen te betreuren namelijk Gerard Hogenboom en Jo Olislagers.
Alsof er geen einde kwam aan deze trieste rij kwam ook Väös Aarts te overlijden; de stamhouder van een groep vrijwilligers waar Leonidas niet zonder kan.
Het werd vervolgens een spannend seizoen met een historisch resultaat en dat niet alleen voor Leonidas! Het 1e elftal, het 2e elftal en het 3e elftal allemaal KAMPIOEN! Bovendien werd Marco Willems met 37 doelpunten ook nog topscorer van de KNVB afdeling Zuid 2!
Kort daarna waren er weer sterfgevallen te betreuren namelijk Gerard Hogenboom en Jo Olislagers.
Alsof er geen einde kwam aan deze trieste rij kwam ook Väös Aarts te overlijden; de stamhouder van een groep vrijwilligers waar Leonidas niet zonder kan.
Het werd vervolgens een spannend seizoen met een historisch resultaat en dat niet alleen voor Leonidas! Het 1e elftal, het 2e elftal en het 3e elftal allemaal KAMPIOEN! Bovendien werd Marco Willems met 37 doelpunten ook nog topscorer van de KNVB afdeling Zuid 2!
Seizoen 2010 - 2011
De vereniging telt ongeveer 600 leden met 6 seniorenteams, 1 damesteam, 2 veteranenteams en 22 jeugdteams. Het 1e elftal komt uit in de 2e klasse G van de afdeling KNVB zuid 2. Het 2e elftal komt uit in de reserve 1e klas.
